Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Για τους άλλους φοιτητές

πηγή

Είναι κοινός τόπος – τις ημέρες της κρίσης αλλά ήδη από αρκετά παλαιότερα- πως σε κάθε περίπτωση διεκδίκησης ενός κλάδου, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης θα υπερτονίσουν ή θα εφεύρουν επιπτώσεις, θα ανακαλύψουν θύματα και θα εστιάσουν σε επιπτώσεις σε προσωπικό επίπεδο ώστε να γενικεύσουν τηλεοπτικά, ορίζοντας το επιμέρους ως γενικό κανόνα. Έτσι, το βασικό αποτέλεσμα των πορειών στο κέντρο είναι τα κλειστά μαγαζιά και το πρόσωπο ο καταστηματάρχης που βλέπει την επιχείρησή του να πέφτει έξω, στις Σκουριές βασικό αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων είναι η απουσία και η καθυστέρηση των επενδύσεων και βασικό πρόσωπο ο εργάτης που δεν μπορεί να δουλέψει στα μεταλλεία και μάταια περιμένει την ευλογία της εξόρυξης, στις απεργίες του μετρό ο ταλαίπωρος Αθηναίος πολίτης που δεν μπορεί να μετακινηθεί, στις απεργίες των ναυτεργατών ο επιχειρηματίας του τουριστικού κλάδου κτλ. Αφού πρώτα η αντίθετη (και σε συντριπτική πλειοψηφία κυρίαρχη) άποψη λοιδορείται, στην συνέχεια αποσιωπάται σε προσωπικό επίπεδο. Όταν θα ανασυρθεί από την παύση βασικό της μέλημα θα είναι να απολογηθεί για κάθε προσωπικό δράμα που κατασκευάστηκε ή υπερτονίστηκε. Πίσω από τα λακόστ δάκρυα της Τρέμη και των Πρετεντέρηδων, υπάρχει πάντα μια σαφής και προσεκτικά διαρθρωμένη τακτική: περιγράφουμε την κάθε διαμαρτυρία ως εγωιστικό συντεχνιασμό, στρέφουμε την μία ομάδα ενάντια στην άλλη και τελικά προσπαθούμε να στρέψουμε ολόκληρη την κοινωνία ενάντια σε κάθε έναν που διεκδικεί τα δικαιώματα του. Μιλώντας πάντα σαν ταπεινοί εκπρόσωποί σας, μιλώντας σαν να είμαστε ένας από εσάς.

Τις τελευταίες μέρες, ένας οικείος απεγνωσμένος κατακλύζει πρωτοσέλιδα και οθόνες. Είναι ο φοιτητής που βρίσκει την σχολή του κλειστή ενώ αυτός θέλει να σπουδάσει, τα παιδιά που πληρώνουν τις αυθαιρεσίες των μεγάλων, το ‘’δράμα μιας γενιάς’’ όπως έγραψε πρόσφατα το Έθνος. Και ενώ φυσικά κάθε κινητοποίηση είναι λογικό να δημιουργεί και επιμέρους προβλήματα, με το να αποσιωπούνται οι επιπτώσεις που θα έχουν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις τόσο στα παιδιά αυτά που παρουσιάζονται ως θύματα όσο και στο πανεπιστήμιο γενικότερα, η στάση των απεργών (όπως και των φοιτητών που κάναν καταλήψεις σε παλαιότερες περιπτώσεις) παρουσιάζεται σαν ένα εγωιστικό καπρίτσιο, σαν ένα παράλογο αίτημα που για προσωπικά μικρο οφέλη βάζει σε κίνδυνο ολόκληρο το μέλλον της κοινωνίας. Ο φοιτητής που ενσαρκώνει τον Φοιτητή, γίνεται βασικό εργαλείο συναισθηματικού τραμπουκισμού, σε μια διαδικασία όπου η κακοπαιγμένη μελούρα κοινωνικά ανάλγητων ανθρώπων (δημοσιογράφων και πολιτικών) θα είναι το κυρίαρχο επιχείρημα απέναντι σε ανθρώπους που απολύονται, ξεριζώνονται, διαλύονται. Ο άτυπος και πολλαπλός διάλογος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μας αποκάλυψε, πως οι περισσότεροι από τους φοιτητές που διαμαρτύρονται για τις κλειστές σχολές σε οθόνες και πρωτοσέλιδα είναι μέλη της ΔΑΠ. Όμοια στελεχωμένη υπήρξε και η παρωδία πορείας την Παρασκευή στα Προπύλαια από φοιτητές κατά της απεργίας. Γιατί όμως δεν μιλάει κανείς και για τους ‘’άλλους’’ φοιτητές.

Οι άλλοι φοιτητές
Για εκείνους που είδαν το πανεπιστήμιο σαν ένα ευρύχωρο καταφύγιο μακριά από το κάτεργο του σχολείου και τη θηλειά των πανελληνίων, για εκείνους που εκεί έμαθαν να κοινωνικοποιούνται, να διαφωνούν και να διεκδικούν, για εκείνους που έμαθαν να ανταλλάσσουν βιβλία, απόψεις και μπινελίκια. Για εκείνους που πίστεψαν πως γνώση δεν είναι μια στεγνή πληροφορία ή ένας αλγόριθμος αλλά ένας τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο, για εκείνους που δεν κουβάλησαν την τσάντα του καθηγητή και δεν παζάρεψαν για Δαπίτικες σημειώσεις της δεκάρας, για εκείνους που έστησαν συζητήσεις, συναυλίες και αυτοσχέδια περιοδικά, για εκείνους που ένας στίχος σε μια υποσημείωση ήταν σημαντικότερο μάθημα από όλα τα εξάμηνα λατινικών. Για εκείνους που ο ελεύθερος χρόνος δεν ήταν ποτέ χαμένος χρόνος και για εκείνους που επέμεναν να μαθαίνουν με τον διάλογο και όχι με την αποστήθιση. Για εκείνους που αντέγραψαν, έχασαν εξεταστικές αλλά τελικά έμαθαν με τον δικό τους τρόπο. Για εκείνους που δεν είχαν δεύτερες σκέψεις για να κατέβουν στην πορεία και για εκείνους που η πολιτική συζήτηση έληγε πάντα το ξημέρωμα. Για εκείνους που αποφάσισαν πως το να ανταγωνίζονται τον διπλανό τους δεν είναι η ζωή που τους ταιριάζει. Για εκείνους που η αλληλεγγύη ήταν το σημαντικότερο μάθημα. Ας μιλήσουμε για εκείνους τους φοιτητές και αυτά τα πανεπιστήμια.


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Πανεπιστήμια ή Μνημόνια;

πηγή

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Πληροφορικής εξυπηρετεί 2.051 προπτυχιακούς φοιτητές, 760 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 240 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Χημείας εξυπηρετεί 1.862 προπτυχιακούς φοιτητές, 309 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 130 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας εξυπηρετεί 3.329 προπτυχιακούς φοιτητές, 72 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 48 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… ένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Φυσικής εξυπηρετεί 2.000 προπτυχιακούς φοιτητές, 94 μέλη ΔΕΠ, 300 μεταπτυχιακούς φοιτητές και 150 υποψήφιους διδάκτορες. Από τα 6 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… μηδέν. Κανένας!

Η γραμματεία του Τμήματος Φαρμακευτικής εξυπηρετεί κατ’ έτος: 133 προπτυχιακούς φοιτητές, 43 μεταπτυχιακούς και 8 υποψήφιου διδάκτορες κατά μέσο όρο. Από τα 4 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… ένας!

Πανεπιστήμιο Αιγαίου: από τι κινδυνεύει να χαθεί τελικά το εξάμηνο;

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι δε θέλει να χαθεί το εξάμηνο για τους φοιτητές από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων επιστρατεύοντας τον κρατικό μηχανισμό για να την καταστείλει, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου το εξάμηνο κινδυνεύει να χαθεί για χιλιάδες φοιτητές καθώς ήδη χάνονται μαθήματα και πρακτικές, όχι γιατί απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι, αλλά γιατί δεν υπάρχει διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ), με ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας.

Όπως ανακοίνωσαν οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου οι φοιτητές του ιδρύματος θα αναγκαστούν να παρατείνουν τις σπουδές τους κατά ένα εξάμηνο, καθώς τρεις μήνες μετά την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς δεν έχουν διοριστεί μέλη ΔΕΠ και έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, πως οι πρυτανικές αρχές ουσιαστικά επιζητούν την εφαρμογή του νόμου - πλαισίου για την παιδεία που δεν λύνει τα προβλήματα, αντίθετα τα επιτείνει.

Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν έχουν διοριστεί 21 μέλη ΔΕΠ, όπως προβλέπει το σχετικό Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) , που θα έπρεπε να είχαν ήδη αναλάβει 42 προπτυχιακά μαθήματα ενώ δεν έχουν αποσπαστεί εκπαιδευτικοί για τη σύνδεση με τα σχολεία που είναι απολύτως απαραίτητοι για την υλοποίηση των μαθημάτων πρακτικής άσκησης στα παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

Παράλληλα η έλλειψη χρηματοδότησης από τα ταμειακά υπόλοιπα θα έχει ως συνέπεια να μην προσφερθούν φέτος πλήρη προγράμματα σπουδών.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Η κυβέρνηση κατεβάζει στο δρόμο τους Ranger της ΟΝΝΕΔ με συγκέντρωση στα Προπύλαια

πηγή 

Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης δημοσιεύτηκε κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Παρασκευή στα Προπύλαια το οποίο ξεκινά από τον ιστότοπο anoixtessxoles.gr ο οποίος μαζεύει υπογραφές ενάντια στις κινητοποιήσεις διοικητικών και φοιτητών στα πανεπιστήμια και εκπορεύεται από τα βάθη των γραφείων της ΟΝΝΕΔ.

“Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο! Μετά από 11 εβδομάδες, ΕΚΠΑ και ΕΜΠ παραμένουν κλειστά. Καλούμε όλους τους φοιτητές να βρίσκονται στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ωστε όλοι μαζί να δηλώσουμε την πρόθεσή μας να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια!” αναφέρει το σχετικό κάλεσμα.

Η εν λόγω κίνηση προωθείται από τις δυνάμεις της κυβερνητικής παράταξης στα ΑΕΙ, την ώρα που κλίμα έντασης επικρατεί στα ΑΕΙ υπό το βάρος των διαρροών τόσο για εισβολή των ΜΑΤ, όσο και για επιστράτευση των απεργών. Όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιο ο Πρόεδρος της σε δηλώσεις του: “"Όποιος έχει δει το site της οργάνωσης δε θα δυσκολευτεί να καταλάβει ότι είναι δική μας πρωτοβουλία και σας λέω ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες”. Μάλιστα στους “συμμετέχοντες” στο σχετικό event στο facebook συναντάμε και στελέχη της ΟΝΝΕΔ όπως τον Αποστόλη Μπακόλα μέλος του Εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ και γραμματέα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ.

Περι μαθημάτων δημοκρατίας…

Την στιγμή που ανακοινώνονται από το Υπουργείο – ξεκάθαρα πλέον – τα ονόματα με τους διοικητικούς υπαλλήλους που απολύονται, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (ΝΔ στα πανεπιστήμια), επιχειρεί μέσω των Δ.Σ. (Διοικητικών Συμβουλίων, που αποτελούνται από τις έδρες των πολιτικών φορέων που κατεβαίνουν στις εκλογές, ανάλογα με το εκλογικό τους αποτέλεσμα) να περάσει ένα ψήφισμα για ανοιχτές σχολές σε ΕΜΠ και ΕΚΠΑ. Στα ιδρύματα αυτά, διοικητικοί και φοιτητές έχουν προχωρήσει σε καταλήψεις. Καταλήψεις γιατί; Διότι διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου να εργάζεται και μέσω αυτού να εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή. Διότι αντιλαμβάνονται πως με ένα σύστημα που καταργεί ελευθερίες και δικαιώματα, που εκμεταλλεύεται τον λαό, δεν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου και συναίνεσης. Είναι ή αυτοί, ή η πολιτική που τους εξαθλιώνει. Αντίθετα, με τους ανυποχώρητους αγώνες και την κατάληψη ως μοναδικό μέσο πίεσης στην κατεύθυνση της δικαίωσης των αιτημάτων τους, μπορούν να κερδίσουν! Όπως το κίνημα έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν.

κείμενο Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων_ΚΑΡΤΕΣ ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΙ: ΜΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΛΕΣΧΗ

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με την Πανεπιστημιακή Λέσχη του ΑΠΘ συνεχίζει να γεννάει προβληματικές, παρά το άνοιγμα της στα τέλη του Οκτώβρη, μετά από το μεγάλο διάστημα που παρέμενε κλειστή. Ωστόσο, οι τεράστιες ουρές του 40λεπτου (τουλάχιστον), ο πανικός (ακόμα και ο εκβιασμός από πλευράς των υπευθύνων) που δημιουργείται για τις κάρτες σίτισης, η απαγόρευση για λήψη δεύτερης μερίδας και οι ολοένα και τακτικότεροι έλεγχοι πάσο/καρτών σίτισης μας στην είσοδο, προκαλούν πολλά ερωτήματα σχετικά με το πού πηγαίνει αυτή η κατάσταση. Μπορούμε να συνδέσουμε άμεσα την υπαγωγή της λέσχης σε καθεστώς ιδιώτη με αυτές τις εξελίξεις.

Η ιδιωτικοποίηση της λέσχης έχει οδηγήσει στα τρία παρακάτω αποτελέσματα που σε ένα επόμενο διάστημα θα βρίσκονται μπροστά μας.

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

17 Νοέμβρη, ραντεβού στο δρόμο


17 Νοέμβρη, αφίσα ΕΑΑΚ


Όταν αντί για φαγητό, τρώμε άκυρο…

Μπορεί η λέσχη να «άνοιξε», όμως…

Ποιος την άνοιξε;
Τη λέσχη την έχει αναλάβει πλέον ιδιώτης, και συγκεκριμένα εργολαβία catering. Η δωρεάν σίτιση, αν και είχε κατοχυρωθεί από συλλογικούς αγώνες του φοιτητικού κινήματος και της νεολαίας στα πλαίσια υπεράσπισης του δικαιώματος της δωρεάν φοιτητικής μέριμνας και των δωρεάν σπουδών, δεν είναι πλέον αυτονόητη παροχή από πλευράς κράτους. Ακόμη και αν τώρα η λέσχη είναι δωρεάν, αυτό δεν σημαίνει πως θα εξακολουθήσει να είναι. Ο δωρεάν χαρακτήρας της συνεχώς διακυβεύεται. Για πόσο ακόμη ένας εργοδότης θα συνεχίσει να παρέχει το εμπόρευμα του χωρίς προσωπικό οικονομικό όφελος; 

Ποια διαφορά θα προκαλέσει αυτό για εμάς…
Η βασική διαφορά είναι ότι η δωρεάν σίτιση δε θα έχει πλέον καθολικό χαρακτήρα, καθώς η είσοδος εισοδηματικών και κοινωνικών κριτηρίων, αποκλείει μία μερίδα φοιτητών από αυτήν. Είναι γεγονός πως ήδη μοιράζονται στη λέσχη αιτήσεις για την κάρτα σίτισης, ενώ δικαίωμα στην λέσχη δε θα έχουν φοιτητές που έχουν συμπληρώσει τα ν+2 χρόνια φοίτησης. Ειδικότερα σε αυτές τις περιόδους κρίσης, η δωρεάν σίτιση δεν αποτελεί αποκλειστική ανάγκη της μειοψηφίας των φοιτητών που θα κριθούν πως πληρούν αυτά κριτήρια. Σαφέστατα, το κομμάτι των φοιτητών που αυτή τη στιγμή μπορεί να καλύψει οικονομικά τις σπουδές του μειώνεται συνεχώς. Όταν λοιπόν μια σειρά από δωρεάν παροχές στην φοιτητική μέριμνα ιδιωτικοποιούνται και την οικονομική δαπάνη για σίτιση, στέγαση και σπουδές αναγκάζεται να καλύψει ο φοιτητής και η οικογένεια του, η μερίδα εκείνη των φοιτητών που δεν θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες αυτές, θα πετιέται έξω από το πανεπιστήμιο. Παρατηρούμε πως ένας ακόμη κρίκος προστίθεται στην αλυσίδα εκείνων των μεταρρυθμίσεων που μετακυλύουν το κόστος φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών.

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Μέρες παράξενες θαυμάσιες μέρες…

Τα χρόνια που πέρασαν από την εξέγερση του Νοέμβρη του ΄73  μέχρι και σήμερα  έχουν στιγματιστεί από τις επετείους του  Πολυτεχνείου. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα το δίλημμα που παρουσιάζεται για το  λαϊκό κίνημα είναι ένα : ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ή ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ
Πριν σαράντα χρόνια οι φοιτητές πλάι με τους εργαζόμενους  επέλεξαν να συγκρουστούν με το φασιστικό καθεστώς της χούντας. Η πάλη αυτή των αγωνιστών του Πολυτεχνείου έχει κληροδοτήσει στο λαό δημοκρατικά κεκτημένα, τα οποία σήμερα διακυβεύονται και η ανάγκη να τα διεκδικήσουμε γεννιέται πιο έντονα από ποτέ.

Εδώ και τέσσερα χρόνια οι κυβερνήσεις -ΕΕ -ΔΝΤ  μέσω των μνημονίων και μιας σειράς αντιλαϊκών μέτρων ωθούν το λαό σε αδιέξοδο. Με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τις μαζικές  απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη μείωση του κατώτατου μισθού, τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία, κλπ  εμπεδώνονται νέες εργασιακές συνθήκες με σκοπό την ολοκληρωτική επιβολή του κεφαλαίου έναντι του κόσμου της εργασίας. Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική έχει εγείρει την αντίδραση του κινήματος αρκετές φορές: με την απεργία των εκπαιδευτικών, των ναυτεργατών, των διοικητικών υπαλλήλων  μέσα στα πανεπιστήμια, των ΠΟΕ ΟΤΑ και με πιο έντονο παράδειγμα αυτό των απολυμένων εργαζόμενων της ΕΡΤ. Στην αντίπερα όχθη το κράτος θωρακίζεται με μηχανισμούς καταστολής και τρομοκρατίας: αφενός μεν  ιδεολογικά μέσω των στρατευμένων ΜΜΕ  και μιας γενικόλογης ρητορείας ενάντια στην αριστερά και το κίνημα, αφετέρου δε μέσω της φυσικής καταστολής τόσο στις διαδηλώσεις όσο και με την επιστράτευση και τη δίωξη αγωνιστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κίνηση ΜΑΤ της κυβέρνησης να εκκενώσει το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αθήνα.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Σάββατο 9/11 : Πορεία ενάντια στην εξόρυξη χρυσού!

Εκκένωση της ΕΡΤ

"Όταν σιγήσουν αυτά τα μικρόφωνα δε θα ακούτε πια την ΕΡΤ. Αυτοί που θα σας μιλάν δε θα είναι πια οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Μην τους νομιμοποιείτε. Θα είναι μια απολύτως ελεγχόμενη ενημέρωση (...) Σιγεί η ελληνική ραδιοφωνία. Μας εκκενώνουνε. Δόθηκε εντολή να σταματήσω να μιλάω. Καλή συνέχεια. Θα ξαναβρεθούμε. Ψυχή βαθιά!"